فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابوهرون

وضعیت: «تأییدشده»
ابوهرون ‎abuhârun‎ [<عربی>؛ (در بعضی فرهنگ‌های عربی کنیۀ بلبل است.)]
(اسم) پرنده‌ای آوازه‌خوان و ظاهراً افسانه‌ای.
ق۶. ابوهرون مرغی بزرگ است و به شب آوازها دهد، آدمی را بگریاند و آوازی سخت عجب دارد (محمد طوسی، ۵۴۳) ║ ق۷. مرغکی است به زمین هندستان او را ابوهرون گویند ... به شب بنشیند و نواها و دستان‌ها می‌زند و مرغان دیگر بر آواز وی جمع شوند و او را مطرب‌الطیور نیز می‌گویند (دنیسری، ۲۱۱)

معنی ابوهرون | فرهنگ جامع زبان فارسی