وضعیت: «در حال تأیید»
عطا(ء)ستاننده atâ(’)setânande
(صفت) (کسی) که از دیگری هدیهای دریافت میکند.
ق۶. سفله آن است که منّت نهد به عطای خویش بر عطاءستاننده (عطّار۲، ۲/۲۵۷) ║ ق۷. چون کسی با دیگری عطائی و احسانی بکند، عطاستاننده خرّم شود و خیرگوی وی شود (ناشناس: ضیاء الشهاب، ۱۶۶؛ میراث مکتوب، ۱۳۹۴ش.)