وضعیت: «تأییدشده»
ابوال abvâl [جمعِ بول؛ <عربی>]
(اسم) ادرارها؛ بول‌ها.
ق۴. بولِ تیره کی به رنگ شراب میویزی بوَد یا به رنگِ نخودآب، این از ابوالِ آبستنان بوَد (اخوینی، ۷۸۴) ║ ق۶. رسول خدا ایشان را به صحرا فرستاد، آنجا که شتران ... ایستاده بودند. گفت: روید و ابوال و البان آن به‌کار دارید (میبدی، ۳/۱۰۱) ║ ق۸. درویشی بی‌مایه ... سه‌چهار چاه در حفر آورد ... یکی جهت تناول شرب از آب زلال و در پهلوی آن جهت برف‌انداز و غُسالات و ابوال (حسین آوی، ۲۱) ║ ق۱۰. گرد درخت را یک شَبر حفر کنند ... آن حفر را از بول آدمی و بول بهایم پر سازند ... بعد از آن از این ابوال قدری بر شاخ و برگ آن پاشند (عبدالعلی بیرجندی، ۴۰) ║ ق۱۲. بول انسان اعدل از سائر ابوال و بعد از آن بول شتر و گاو است (عقیلی خراسانی، ۲۵۳) ║ ق۱۳. در اکثر قراء و مزارع گلة گوسفند را در اراضی که منظور زرع دارند شب‌ها بخوابانند ... تا مجموع آن اراضی از زُبول و ابعار و ابوال آن‌ها معمور شود (نوری، ۱/۳۶۸)