فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ستیزه‌آیینی

وضعیت: «در حال ویراستاری»
ستیزه‌آیینی ‎setize’âyini, -’ini‎
(اسم) خصلتی که به موجب آن فرد با بدخلقی خواهش یا دیدگاه دیگری را بی‌دلیل رد می‌کند و حاضر نیست رفتار خود را تغییر دهد؛ لج‌بازی، یکدندگی.
ق۱۱. حیرت‌زده آینه ز خودبینی تست/ خون‌گشته دل از ستیزه‌آیینی تست ـ از نسخۀ حسن تو چنین شد معلوم/ کابروی تو {متن: +[هم]} مدّ الف بینی تست (منیر لاهوری، ۳۱۷)

معنی ستیزه‌آیینی | فرهنگ جامع زبان فارسی