وضعیت: «در حال تأیید»
بی‌راحت birâhat [جمع: بی‌راحتان]
(صفت) (کسی) که از آسایش و آرامش خاطر بی‌بهره باشد ؛ قس: ناراحت.
ق۵. احنف قیس گفته‌است: حسود از جهان بی‌راحت است و بی جرمی دشمن همۀ آزادمردان است (ابوالفضل مستوفی، ۲۵) ║ ق۶. ای دختر یک نوبت گفتم که زنان شاه رشک آورند؛ این کار به رضای ایشان توان کرد که اگر بی رضای ایشان این زن‌وشوهری باشد، تو را ناخوش باشد. ایشان سرگران و شاه در میان شما بی‌راحت بوَد (سمک، ۵/۴۵۸) ║ ق۷. ما از این زندگی که به وی در روح و راحتیم، چگونه مرده و بی‌راحت می‌شویم؟ (بهاء ولد، ۲/۱۱۷) ║ ق۹. پس در دنیا بی‌راحت و نفس او در زحمت و حرص او مانع اندوختن ذخیرۀ آخرت (شجاع، ۹۳) ║ ق۱۲. فکر آسایش به زیر چرخ سرگردان مکن / عاقلان را راحت از بی‌راحتان جُستن خطاست (تأثیر، ۴۸)