وضعیت: «تأییدشده»
رشیق rašiq [صورت عالی: ارشق؛ <عربی>]
(صفت) ۱. (درمورد لفظ، بیان، معنی و مانند آن‌ها) والا و زیبا ؛ رشیقه۱.
ق۶. چون این قصه خوش‌ترین قصه‌ها بود ... سخن بر ابتداء سورت یوسف بنا کردیم ... و آن را به اسجاع لطیف و الفاظ رشیق و ابیات ملیح بیاراستیم (احمد طوسی، ۲) ║ ق۸. هر فاضل منصف و فصیح متفنن و بلیغ محقق که در این مخدّرۀ تتق جزالت به عین‌الرضا نگرد ... و در ... الفاظ انیق و کلمات رشیق آن تأمّلی بسزا فرماید: داند که در این صناعت امروز/ کس نیست چو من زمانه‌افروز (منشی کرمانی۱، ۹۷) ║ ق۱۲. هر صاحب‌رای سخن‌آرای که ... راجز را جز درّ مدحش از بحر زاخر خاطر به کنار نتواند آورد ... زمانه او را آوارۀ بلا سازد و در تَزییفِ منظومات اَنیق و تَرنیق خیالاتِ دقیق ... و تَلحینِ کلامِ بی‌نظیر رشیقش به‌طنز، لحن‌پردازِ «وَ لَتَعْرِفَنَّهُم فی لَحنِ‌القَوْلِ» ... زبان حالش را ... سرودسرای این بیت غم‌آگنج گرداند (مهدی استرآبادی، ۷۲) ║ ق۱۳. پاک پیمبر به یاسای رشیق از طریقۀ نجات و طریق سلامت انتباه آورد (یغما، ۲/۸) ║ ق۱۴. شیخ چون از امور پلتیکی باخبر بود و بیانی رشیق داشت، کاغذی به سامره به میرزای شیرازی نوشت (اعتمادالسلطنه۳، ۱۲۵)
۲. (درمورد قد و قامت) بلند و متناسب.
ق۸. مناری که ... به‌حقیقت صانع و بناء آن در ابداع و احداث آن شکلِ بدیع و قدّ رشیق، غایت استادی ... به‌تقدیم رسانیده (حسین آوی، ۶۳) ║ ق۹. حضرت امیر غیاث سیدزادۀ غریبی به‌غایت صبیح و ملیح بود با جمالِ موفور و خصال مشکور و وجهی طلیق و قدّی رشیق (اسفزاری، ۱/۱۳۷) ║ ق۱۴. از دیر مغان دگر درآمد/ خوش مغبچه‌ای لطیف و نورس - با خدِّ صبیح و ساعد صاف/ با قدِّ رشیق و ساق املس (ناشناس: روحی، ۲۷۵)
۳. (درمورد کسی) که قدّ و قامت او بلند و متناسب است.
ق۸. شقیق را بر سَر تاج مرصع به‌عقیق و بر دست لالۀ رشیق پیالۀ سرخ عتیق (حسین آوی، ۲۶) ║ ق۱۴. بنفشه کارَد چون زلف شاهدان رشیق/ شکوفه آرَد چون لعل لعبتان رشید (ادیب‌الممالک، ۲/۱۴۶)