وضعیت: «منتظر ویراستاری»
نیکوادا(ء) nikuadâ(’)
(صفت) ۱. (درمورد کسی) که رفتار و حرکاتش خوب و مورد پسند است و در انجام دادن کارها تواناست.
ق۷. اوّل چنان بُوَد که قائل را درمعرضِ مقبول‌القولی آرَد و آن به اثبات فضیلت او بُوَد یا به هیأت او در اقوال و افعال پیش‌از خطاب در آن حال. مثلاً در سِمت صالحی متخشّع بُوَد یا در سمت صادقی نیکواداء متأنّی (خواجه نصیر۲، ۵۳۴)
۲. (درمورد کسی) که در بیان مطالب تواناست یا کلمات را به‌خوبی تلفظ می‌کند.
ق۸. بفرمود تا آنجا مسجدی رفیع عالی اساس افکندند ... و فرش‌ها و پرده‌های رومی بگستردند و قنادیل و شموع زرین و سیمین در او بیفروختند، و امام نیکوادا خوش‌ایراد و مؤذن نیکوآواز نصب فرمود (ابوالقاسم کاشانی۱، ۷۸)