وضعیت: «در حال ویراستاری»
ته‌استکان tah’estekân
(اسم) ۱. (عوامانه) مقدار بسیار کمی نوشیدنی الکلی.
۱۳۳۳ش. مأمور لب‌خندی زد و گفت: موسیو انعامِ ما رو بده ... یه ته‌استکان بده به‌سلامتیِ شما سر بکشیم (مدنی۱، ۴۵۸) ║ ۱۳۵۳ش. صاحب‌خانه ضبطِ‌صوت را کاشته‌بود کنار منقل و ته‌استکان‌های عرق دُور می‌گشت و پشت‌بندش ماست‌وخیار و کوفته‌تبریزی (پهلوان۱، ۴۴) ║ ۱۳۷۴ش. علیشاد ... بنا کرد بیرون دادن دودها از بینی‌اش که هر سوراخش مثلِ یک خانۀ تیشله بود و تتمۀ دود را هم با نصفه کنیاک ته‌استکانش قورت داد (دولت‌آبادی۲، ۱/۵۲)
۲. مقدار بسیار کمی از یک نوشیدنی.
۱۳۴۷ش. این نیز چندان نپایید که آن دوسه ته‌استکان شیر هم از یکی به‌عنوان بزرگ شدن بچۀ خود و از دیگری به‌بهانۀ کم شدن و از سومی به‌علت بی‌روزی بودن بچۀ او که از وقتی شیر به او داده‌است شیر پستان خودش هم به‌نصف رسیده‌است به‌آخر رسیده، دستورات غذا جانشینش گردید (شهری۴، ۳۵۲) ║ ۱۳۸۲ش. سرهنگ ... همیشه هم قبل از بوسیدن زمین ته‌استکانی گلاب می‌ریزد روی کاهگل. معلوم نیست زمین را می‌بوسد یا کاهگل و گلاب را بو می‌کشد (کریمی، ۳۰۱)
۳. ⇅ ته‌استکانی.
۱۳۶۸ش. بیا و این افتضاح را درست کن، تو را به خدا ننگی بالاتر از این هست که دوتا ته‌استکان روی دماغ‌ات بگذاری، عین بایه‌غش {جغد} (درویشیان۱، ۱/۵۳) ║ حالا تو با این ته‌استکان‌های روی چشمت شده‌ای رئیس دادگاه کلِّ استان برای ما؟ (درویشیان۱، ۴/۱۸۵۱)