وضعیت: «تأییدشده»
ابرمردی abarmardi [<← ابرمرد + -ی (سازندۀ اسم فعل)>]
(اسم) ۱. (فلسفه) انسان آرمانی بودن در فلسفۀ نیچه.
۱۳۳۶ش. نیچه ناپلئون را مظهر ابرمرد می‌داند؛ جلوۀ نامردی و ابرمردی، هردو (محمدباقر هوشیار: ارادۀ معطوف به قدرت، ۱۶) ║ ۱۳۵۶ش. «خدا مرده است و ما او را کشته‌ایم» ... «آیا ما خود نباید خدا شویم؟» ... هیچ پنداری ... از این واهی‌تر و نامربوط‌تر نخواهد بود که ما بخواهیم در این اظهارات شبح فنافی‌اللهی را بیابیم یا هیولای ابرمردی را (آرامش دوستدار: ضمیمۀ مجلۀ دانشکدۀ ادبیات، ش۴/۱۰۷) ║ ۱۳۸۶ش. اخلاق ابرمردی نخبگان را در مقابل توده‌ها قرار می‌دهد (شهریار زرشناس: ادبیات داستانی، ش۱۱۰/۶۰)
۲. (ادبیات، سینما، نمایش) داشتن توانایی‌های فوق‌العاده و فوق بشری و دفاع کردن از مردم در برابر خطرات گوناگون.
۱۳۴۹ش. از سال ۱۹۳۰ به بعد بار دیگر سینمای وسترن به قهرمان‌سازی گرایش پیدا می‌کند. از این دوره است که قهرمان وسترن به مقام ابرمردی می‌رسد؛ یعنی برخلاف قهرمانان ویلیام اس. هارت که صفات بد و خوب داشتند، از تمام بدی‌ها مبرا و منزه می‌شود (حسن‌علی کوثر: نگین، ش۶۲/۴۱) ║ ۱۳۸۹ش. خشونت، قتل، جنایت، ابرمردی، قهرمان‌بازی که از مختصات فرهنگ بیگانه است، در این برنامه‌ها همواره به ما معرفی می‌شود (حسین شرف‌الدین: دین و رسانه، ش۱/۷۳)