وضعیت: «تأییدشده»
ابرنهاد abrnahâd,-ne- [<← ابر۱ + نهاد>]
یک. (صفت) ۱. مانند ابر در بزرگی پیکر.
ق۵. به باد ماند و کس باد دید ابرنهاد؟ / به ابر ماند و کس ابر دید آتش‌بار؟ (عنصری۱، ۱۴۴) ║ ق۱۰. پیلان کوه‌بنیاد ابرنهاد ... را کَجیم پوشانیده ... هندوان زاغ‌چهر بر او سوار گشته، سفیدمهره می‌زدند (روملو، ۳/۱۳۸۵)
۲. (مجاز) مانند ابر در بخشش و سخاوت.
ق۶. ضمیر مِهرشعاعش دقیقه‌بین زاده‌است / سخای ابرنهادش دُرَرنثار شده‌ا‌ست (سید حسن غزنوی، ۱۷)
دو. (قید) (مجاز) مانند ابر در ریزش بسیار.
ق۵. آلت رامش بخواه، گوهر شادی بیار / رعدمثال این بزن، ابرنهاد آن ببار (مسعود سعد، ۱/۲۷۵)