فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابدالان

وضعیت: «تأییدشده»
ابدالان ‎abdâlân‎ [<← ابدال + -ان (نشانهٔ جمع)>]
⇅ ابدالیه.
۱۳۶۳ش. ابدالان که در قرن هفتم … به نام‌های ابدالان و ابدالان روم به‌صورتی متشکل در آناطولی می‌زیستند، از فرقۀ مزبور منشعب شده‌ بودند (توفیق سبحانی: مولانا جلال‌الدین، زندگانی، ۱۱۳) ║ ۱۳۸۴ش. گروهی از مجذوبان ... به فرقۀ قلندریه پیوستند و خود شعبه‌ای از قلندریه محسوب گردیدند و نام خاص ابدالان یا ابدالیه بر آنان اطلاق گردید (مهران افشاری: فرهنگ ایران‌زمین، ش۳۰‏/۳۴۵‏)
ابدالان روم
⇅ ابدالیه.
ق۱۰. یقین دانم که او بحر علوم است/ که پیر جمله ابدالان روم است (نقشی: یغما، ش۳۲‏/۲۸۰‏) ║ ۱۳۶۳ش. ابدالان که در قرن هفتم …به نام‌های ابدالان و ابدالانرومبه‌صورتی متشکل در آناطولی می‌زیستند، از فرقۀ مزبور منشعب شده‌ بودند (توفیق سبحانی: مولانا جلال‌الدین، زندگانی، ۱۱۳) ║ ۱۳۹۰ش. ابدالانروم نیز دراویشی بودند که در زمینۀ دینی و اجتماعی خدمت می‌کردند (محمد ترابی: هفت آسمان، ش۵۰‏/۱۱‏)

معنی ابدالان | فرهنگ جامع زبان فارسی