فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابر

وضعیت: «تأییدشده»
ابر ‎ebar‎ [جمعِ ابره۱؛ <عربی>]
(اسم) سوزن‌ها.
ق۱۲. سایۀ اَبر بیش‌ از ابر نیش‌زن جان گردید و باران عقرب زیاده بر عقرب حیران لادغ و لازغ قلوب حیران (مهدی استرآبادی، ۵۴۸)

معنی ابر | فرهنگ جامع زبان فارسی