وضعیت: «تأییدشده»
ابطال‌پذیری ebtâlpaziri [<← ابطال‌پذیر + -ی (سازندۀ اسم فعل)>]
(اسم) ۱. (فلسفه) ابطال‌پذیر بودن ؛ قس: اثبات‌پذیری.
۱۳۶۶ش. برای تحقیق مفهوم اثبات‌پذیری و اختصاص دادنش به پهنۀ علوم ... تفسیر خاصی منظور گردیده که آن را تنگاتنگ ابطال‌پذیری قرار می‌دهد (علی عابدی شاهرودی: کیهان اندیشه، ش۱۴/۳۰) ║ ۱۳۹۰ش. اگر لزوم ابطال‌پذیری گزاره‌های علمی صادق باشد، لاجرم هر گزارۀ علمی ـ اعم از صادق و کاذب ـ به صِرف علمی بودن مسبوق بر پیش‌فرض بطلان است (امین‌رضا نوشین: کتاب ماه دین، ش۱۸۲/۲۲)
۲. (فلسفه) ⇅ ابطال‌گرایی.
۱۳۷۷ش. براساس دیدگاه ابطال‌پذیری و اعتقاد به دیدگاه‌های هیوم، استقرا به دلیل عدم امکان دسترسی به همۀ موارد مبنای درست و موجهی ندارد (محسن میری: کتاب ماه دین، ش۱۷/۶) ║ ۱۳۸۹ش. با اینکه ابطال‌پذیری از دیدگاه‌های تأثیرگذار در فلسفۀ علم قرن بیستم به‌شمار می‌رود، اما موفقیت این دیدگاه ... در نقد دیدگاه‌های رقیب است (رضا صادقی: معرفت فلسفی، ش۳۰/۱۲۵)