وضعیت: «تأییدشده»
درک۲ darak [<← در۱ + -ک>]
(اسم) ۱. در کوچک.
ق۵. اَلْحِباس: درزادۀ آسیا، یعنی درکی کوچک کی به ناو فروگذارند تا آب بازدارد (ابوسعد میدانی، ۱/۲۵۸) ║ گفت آنک، در حجرۀ او زینه‌ای بوَد و بر آن زینه درکی بوَد. وی رفت و دست به در حجرۀ وی بازنهاد (خواجه عبدالله۲، ۳۸۵) ║ ق۶. سگ عفعفک کند چو بدو نانکی دهی/ دم‌لابگک کند بنشیند پسِ درک (خاقانی۱، ۷۸۱) ║ ق۷. بواب بیچاره، در آن درک نشسته تا چه شود! (شمس تبریزی، ۲/۷۷) ║ ق۹. اهالی اصفهان ... متوجه جنگ قلعه شدند و درک و چپر به‌جهت دفع مضرّت پیش بردند (حافظ ابرو۱، ۱/۴۹۶) ║ ۱۳۷۰ش. ارزن و خرده‌نان برایش می‌ریختم ... درک کبوترخان را که باز می‌کردم، بیرون می‌آمد و روی ایوان دوری می‌زد و بعد دنبالم راه می‌کشید (شیرزادی، ۴۷)
۲. پنجره یا دریچه.
ق۵. پاچنگ: درکی خرد {نسخه‌بدل؛ متن: دریچۀ کوچک} باشد چنان‌که به یک چشم از او بیرون نگرند (اسدی۲، ۲۶۴) ║ ۱۳۳۶ش. مرا به اُرسی قشنگی راهنمایی کردند. درک‌های ارسی از شیشه‌های آبی و قرمز پُر شده بود (پرویزی، ۱۲۶) ║ ۱۳۴۰ش. درک اُرسی را بالا زده بودند و علی روی هِرّه نشسته بود (دانشور۳، ۱۴)