وضعیت: «در حال تأیید»
ستیهیدن setihidan [گونۀ دیگرِ ستیزیدن؛ مصحف: ستیهدن]
⇐ ستیزیدن.
ق۴. به هفتم که بستیهد اندر دروغ/ به بی‌شرمی اندر بجوید فروغ (فردوسی، ۷/۱۹۵) ║ ق۵. این آیت در شأن عبدالرحمن‌بن‌ابی‌بکر آمد که او به اول در کفر خویش می‌ستیهید و مادر و پدرش زاری می‌کردند و به خدای فریاد می‌خواستند (سورآبادی۱، ۱/۶۷۲) ║ ق۶. خائب و نومید شد هر جبّاری معاند حق که با حق بستیهد و از حق برگردد (ابوالفتوح، ۱۱/۲۶۱) ║ ق۷. ای فلان به‌درستی که ستیهیدن شوم است، و کینه‌ورزی لئیمی است، و درست داشتن تهمت بزه است، و گرفتن بی‌گناه ستم است (مقامات حریری، ۱۶۴) ║ ق۸. از هر چه خوشش نیامدی تغافل نمودی. سه چیز از نفس خود ترک کرده بودی: ستیهیدن و بد گفتن و طلب داشتن آنچه به کارش نیامدی (ابرقوهی، ۱/۳۳۱) ║ ق۹. لَجُّوا: بستیهیدند [ق:۱۰۲]. (۲۱:۶۷) (فرهنگنامۀ قرآنی، ۳/۱۲۵۵) ║ ق۱۰. یُصِرُّ: می‌ایستد و می‌ستیهد (قرآنِ ۱۰۹: فرهنگنامۀ قرآنی، ۴/۱۷۹۵) ║ ق۱۱. یُصِرُّ: بستیهد (قرآنِ ۱۲۶: فرهنگنامۀ قرآنی، ۴/۱۷۹۵) ║ ۱۳۶۵ش. از آن گاه که ستیهیدن با فلسفه و آرای فلسفی در تمدن اسلامی چهرۀ سیاسی گرفت _یعنی از اواخر سدۀ ششم به بعد_ [سر]کوب فلسفۀ یونانی وسیله‌ای شد از برای عقل‌زدایی، که جایش را در بعضی از دوره‌ها با درویشی و درویش‌گرایی پر کردند (نجیب مایل هروی: کیهان اندیشه، ش۱۰/۸۳) ║ ۱۳۸۲ش. بیشترینۀ آموزه‌های خود را که عبارت از دانش‌های دینی متداول در آن زمان بود از پدرش فراگرفت. ازاین‌رو می‌توان گفت که تعصّب و ستیهیدن با حقیقت را از پدرش به میراث گرفته است (عبدالله غفرانی: مشکوة، ش۸۱/۹۹)