فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابوالارواح

وضعیت: «تأییدشده»
ابوالارواح ‎abol’arvâh‎ [املای دیگر: اب‌الارواح؛ <عربی، به معنای «پدر روح ها»>]
(اسم) ۱. (کیمیا) جیوه.
ق۵. تولد این هفت‌گوهر از تأثیر بخار کبریتی بود اندر بخار زیبقی و امتزاج ایشان با یکدیگر، و از این سبب کبریت را ابوالاجساد خوانند و زیبق را ابوالارواح (شهمردان۱، ۴۵۴) ║ ق۶. حجر کبریت را ابوالاجساد گویند و زیبق را ابوالارواح ... و کبریت و جیوه اصلی عظیم باشد (محمد طوسی، ۱۵۲) ║ ق۱۱. ابوالارواح زیبق است (حکیم مؤمن، ۱۲) ║ ق۱۲. اندک‌اندک آب در آن داخل نمایند تا یک رطل بمانَد، پس به آتش بسیار ملایم طبخ دهند تا آب رفته زیبق بمانَد بردارند و در شیشه نگاه دارند و این به‌اصطلاح اهل صنعت مسمّی به اب‌الارواح است (عقیلی خراسانی، ۳۸)
۲. کسی که اصل و منشأ ارواح همۀ انسان‌ها است (در شاهد زیر برای اشاره به پیامبر اسلام به‌کار رفته است).
ق۷. بدانک آن قند صافی روح پاک محمدی است که به حقیقت آدم ارواح اوست، چنانک آدم (ع) ابوالبشر آمد خواجه علیه‌الصلوة‌والسلام ابوالارواح آمد (نجم دایه، ۳۹)

معنی ابوالارواح | فرهنگ جامع زبان فارسی