وضعیت: «در حال ویراستاری»
عنبرسرشت ’anbarserešt
(صفت) (کسی، چیزی یا جایی) که بسیار خوشبو و زیبا است ؛ عنبرین‌سرشت.
ق۵. سبزه‌زاری دیدیم که نموداری بود از بهشت. خاکِ او عنبرسرشت، میدان او رُفته (خواجه عبدالله۱، ۲/۵۸۴) ║ ق۶. هر میوه‌ای که در بهشت عنبرسرشت هست، در آنجا به‌غایت نیکو و لطیف بوده‌است (نرشخی، ۳۸) ║ ق۷. زین چمن تازه چو خرم بهشت/ خاک ز سنبل شده عنبرسرشت (امیر خسرو۸، ۶۹) ║ ق۸. مجلسی جان‌فزا چون بهشت عنبرسرشت مهیّا فرمود (رشیدالدین فضلاللّه۶، ۱۴۹) ║ ق۹. گل‌دستۀ باغ بهشت، حورنژاد عنبرسرشت، طاوس باغِ دلبری و طوطی شکرشکن ماه و پری اینک آمد (بیغمی، ۲/۷۳۱) ║ ق۱۰. منبع زلال ایشان خاک عنبرسرشت بهشت جاودان است (خنجی۱، ۸۵) ║ ق۱۱. جبین اخلاص بر تراب عنبرسرشت آن درگاه سوده (مفید بافقی، ۳، ق۱/۱۱) ║ ق۱۲. دادی به‌باد طرّۀ عنبرسرشت را/ کردی کساد نکهت باغ بهشت را (حزین، ۴۷۰) ║ ق۱۳. شاهزاده باغی دید که دم از بهشت عنبرسرشت می‌زد (آورده‌اند، ۳۱۶) ║ ق۱۴. خداوند عالم چون آدم ابوالبشر را از بهشت عنبرسرشت بیرون کرد، به او گفت: دوران فراغت و راحت گذشت (تربیت، ۳/۲۳۵۱) ║ ۱۳۰۷ش. هرگاه این مواد خارجیه ضمیمه شود به آن روحانیت باطنی و فرح و سرور قلبی، این خان کثیف، بهشت عنبرسرشت خواهد گردید (آقا نجفی، ۵۰۱) ║ ۱۳۴۰ش. پایتختِ همایونی گرچه غبطۀ بهشتِ عنبرسرشت است، اما سوزِ پاییزی بدی دارد (آل‌احمد۱۳، ۷۵)