وضعیت: «تأییدشده»
ابوطیاره abutayyâre [<ظاهراً ساختۀ فارسی‌زبانان، از مادّهٔ عربی و به روش واژه‌سازی عربی>]
یک. (اسم) (به حالت طنز و تحقیر) خودروِ بسیار فرسوده و قدیمی که دائماً به تعمیر نیاز دارد.
۱۳۴۵ش. با این وضع تق‌ولق و افتضاح آدم می‌ترسه که زیر پاش سوراخ بشه و بیفته پایین. چه صدایی هم داره، ابوطیاره که می‌گن همینه (ساعدی۳، ۹۹) ║ ۱۳۵۸ش. گاهی تپ می‌زنه. شمعاشو پاک کردم. چکش‌برقشم خال زده بود که سماته‌اش زدم ... دیگر شده ابوطیاره (محمود۷، ۱۷۵) ║ ۱۳۷۰ش. من رانندۀ کهنه‌ترین ابوطیارۀ دنیا شده‌بودم (کوثری، ۲/۵۷۵)
دو. (صفت) ⇅ ابوطیارهیک..
۱۳۸۶ش. با پیکان ابوطیاره که مشتریان زیادی هم برای مسافرکشی داشت خداحافظی کردم (اینترنت) ║ ۱۳۹۰ش. تصمیم گروه بر این می‌شود که همین ماشین ابوطیاره را به بهای ۱۲۰۰ تومان دربست بگیریم تا کرمانشاه (اینترنت)