وضعیت: «در حال تأیید»
ستیزه‌کنان setizekonân
(صفت) ۱. در حال جنگیدن یا درگیری جسمی با یکدیگر.
ق۹. ز بیغاره باید به تنگ آوریش/ ستیزه‌کنان سوی جنگ آوریش (هاتفی خرجردی: سبک‌شناسی نظم و نثر فارسی، ش۱۸/۱۴۰) ║ ق۱۰. ستیزه‌کنان در خروش آمدند/ چو گرداب قلزم به جوش آمدند (روملو، ۲/۸۸۹) ║ ۱۳۳۴ش. در همان دَم، از پنجره‌ای که رو به دریا گشوده بود، دو پرستو که آشیانه می‌ساختند با هم ستیزه‌کنان درآمدند و ناگهان رمیدند و پرواز کردند (خانلری، ۴۹) ║ ۱۳۶۳ش. زمین می‌لرزد گویی در تب است، قوشی ضمن پرواز با منقار یک بوم سوراخ‌سوراخ می‌شود، اسب‌ها ستیزه‌کنان با یورشی دیوانه‌وار از حصارها بیرون می‌زنند (نمایش دورۀ قدیم، ش۴/۴۱)
۲. در حال پرخاش کردن و ناسزا گفتن.
ق۱۳. شب‌وروز بی‌شکیب و نالان و با بخت ستیزه‌کنان که: ای زخمِ بی‌پیر، مگر جایِ دیگر قحط بود که باید از رخسارِ من درآئی و مرا روی دیدن این و آن نگذاری؟ (میرزا حبیب۱، ۶۳۱)