وضعیت: «تأییدشده»
ابروکمان abrukamân [جمع: ابروکمانان؛ <← ابرو(ی) + کمان>]
یک. (اسم) کسی که دارای ابرویی با خمیدگی بیش از معمول به شکل هلال یا کمان است و به این دلیل او را زیبا می‌دانند.
ق۸. عدو با جان حافظ آن نکردی / که تیر چشم آن ابروکمان کرد (حافظ، ۱/۲۸۰) ║ ق۹. جان برآمد لیکن ازدل برنمی‌آید هنوز / کز دل و جان ناوک ابروکمان خود کشم (جامی۱، ۱/۶۱۸) ║ ق۱۰. برآمد تیر آن ابروکمان از سینۀ چاکم / ولیکن برنیاید از دل آزرده پیکانش (فخری هروی، ۵۲) ║ ق۱۱. بُوَد سرحلقۀ ابروکمانان / فتاده در پیِ او ناتوانان (منیر لاهوری: شهرآشوب، ۲۹۵) ║ ق۱۲. به استقبال تیرش سینه را واکرده برخیزم / برای کشتنم روزی که آن ابروکمان آید (سیّدا، ۲۶۹) ║ ق۱۳. قامتم خم هم‌چو پشت ماه نو / بی تو ای ابروکمان شد، حیف‌حیف (مستوره، ۵۵) ║ ق۱۴. ای گیسوکمند ابروکمان تو ما را مترسان / سر می‌طلبی آمده و بِستان (لاهوتی، ۳۴۰) ║ ۱۳۹۱ش. دست در ابرو نبر طول کمان را کم نکن / می‌کشد این‌ها مرا ابرو کمان ترکمن (وبلاگ امیر سهرابی: اینترنت)
دو. (صفت) ⇅ ابروکمانیک..
ق۱۰. ز هرجانب دوان چابک‌عنانی / خدنگ‌افکن بت ابروکمانی (عبدی بیک، ۹۱) ║ ق۱۱. نرم شد از آه گرم من کمان سخت چرخ / کِی تو نرم ای دل‌بر ابروکمان خواهی شدن؟ (صائب، ۶/۲۹۴۰) ║ ق۱۳. هرسو کمین گشاده فروغی به صید من / تیرافکنی که از همه ابروکمان‌تر است (فروغی بسطامی، ۹۲) ║ ۱۳۴۳ش. نیزه‌قامت رخ‌سپر ابروکمان گیسوکمند / آن بلا سر تا به پا جز آلت پیکار نیست (روحانی، ۱۹)