رفعیت

وضعیت: «در حال تأیید»
رفعیت ‎raf’iyyat‎
(اسم) (در مورد کلمات عربی) در حالت رفع بودن و مرفوع بودن آن (معنای رفع ۴).
ق۶. چرا رفعیت فاعل را اصل است و مبتدا را تبع؟ جواب: زیراکه رفعیت علامت آن است که مرفوع مسندالیه بود و فعل در اسناد از اسم قوی‌تر است (فخر رازی، ۱۹۵) ║ ق۸. اعراب حاصل نشود الّا به‌واسطۀ عامل و عامل یا معنوی باشد یا لفظی و عامل معنوی در دو موضع باشد یکی در فعل مضارع که «وقوعه موقع الاسم الْمرفوع» عامل است در رفعیت او ... و دوم در مبتداء و خبر که هر دو مرفوع است (شمس‌الدین آملی، ۱‏/۶۸‏) ║ کلمه منقول باشد از حکمی اصلی که او را بوده‌ باشد با غیر آن، چنان‌که «و جآءَ ربُّک»، چه اصل ترکیب «و جآءَ امر ربّک» بوَد به جرّ رب، پس رفعیت او به‌ مجاز باشد (شمس‌الدین آملی، ۱‏/۱۰۰‏)