فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

کفایت‌آثار

وضعیت: «در حال ویراستاری»
کفایت‌آثار ‎kefâyatâsâr‎
(صفت) (کسی) دارای توانمندی، هوشیاری و لیاقت برای ادارۀ امور؛ کاردان ؛ کفایت‌اندیش؛ کفایت‌شعار؛ کفایت‌نما(ی).
ق۹. سایر پادشاه‌زاده‌های کامکار و امرای عالی‌مقدار و قضات شریعت‌مدار و وزرای کفایت‌آثار و اکابر و اعاظم عامهٔ اقطار سر اطاعت و انقیاد در ربقهٔ طوع و قیاد او نهاده، بلکه اکثر متعینان روزگار و مشهوران امصار بر درگاه دولت او ایستاده (خنجی۳، ۳۳۶) ║ ق۱۰. صاحبکافی اسمعیل بن عباد، در علم و فضیلت و فهم و فطانت وحید عصر و یگانۀ روزگار بود و در اصابت رای و تدبیر و اضائت خاطر و صفای ضمیر سرآمد وزرای کفایت‌آثار بود (خواندمیر۲، ۱۱۸) ║ ق۱۱. با عمّ بزرگوار و برادر نامدار و اقوام عالی‌مقدار و امرای کبار و وزرای کفایت‌آثار در آبادی سیستان و ترفیه حال رعایا آنچه لازمۀ اجتهاد بود، به جای آوردی (ملکشاه، ۱۲۶)

معنی کفایت‌آثار | فرهنگ جامع زبان فارسی