وضعیت: «تأییدشده»
ابن‌عم ebne’am(m), ebno- [جمع: ابناء /ابنای عمّ، بنوعم، بنی‌عم؛ <عربی>]
(اسم) پسرعمو.
ق۴. ما باری با علی بن ابی‌طالب بیعت کنیم که او ابن‌عم پیغمبر است (بلعمی۲، ۳/۳۳۹) ║ ق۵. تابوت ابن‌عم خویش، یعقوب، را ده که آن به‌دست او گشاید (تاریخ سیستان، ۴۶) ║ ق۶. رکن‌الدوله عضدالدوله را بفرمود تا از پارس به‌جانب اهواز رود به یاوریِ ابن‌عم (مجمل التواریخ، ۳۹۳) ║ ق۷. گفت هرکو را منم مولا و دوست / ابن‌عم من علی مولای اوست (مولوی۲، ۳/۵۳۵) ║ ق۸. مدت خلافت او بیست‌ونه سال بود ... چون او را پسر نبود، ابن‌عم، ابوالمیمون عبدالمجید بن محمد، را وصی و ولیعهد کرده بود (رشیدالدین فضلالله۱۲، ۸۵) ║ ق۹. در این اثناء ابن‌عم او از مدینه آمده مرا بخرید (میرخواند، ۲/۱۹۹) ║ ق۱۰. او سزاوار امامت بوده و دست ابن‌عمش را گرفته درمیان سی‌وسه‌هزار صحابه و چندین هزار خلق بر منبر برد (اسناد شاه طهماسب، ۲۲۲) ║ ق۱۱. سلطان محمدشاه ... فیروزشاه را که، ابن‌عم او بود، ... ولیعهد گردانیده (معصومی، ۴۹) ║ ق۱۲. گهی شاه افغان شود در گریز / کند ابن‌عمش در آن در ستیز (محمد مروی، ۱/۱۵۸) ║ ق۱۳. علما ... سلطان سلیم خان ... را خلع کرده، ابن‌عم او... را به تخت سلطنت عثمانی جلوس دادند (اعتمادالسلطنه۲، ۳/۱۴۸۷)