فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابیا

وضعیت: «تأییدشده»
ابیا ‎abyâ‎
(اسم) پرنده‌ای جنگلی از خانوادۀ آبچلیکیان، با منقار بلند و باریک، پاهای کوتاه، بدن گِرد، چثۀ متوسط، پرهای قهوه‌ای و خال‌های سیاه که روزها پنهان می‌شود و شب‌ها به دنبال غذا است.
ق۱۴. محمود را گفتم برود باغ‌های مجاور را بگردد، شاید ابیا دیده، خبر بیاورد (معیّرالممالک، ۱۵۴) ║ آقا رضاقلی برادر آقا دائی یک ابیا روی هوا زد و خوب زد (ناصرالدین شاه۳، ۳‏/۲۱۷‏) ║ ۱۳۶۳ش. چنانچه به این رقم میزان برداشت سالیانه سایر پرندگان مانند کبک، تیهو، جیرفتی، ... ابیا و قرقاول را نیز اضافه نمائیم، رقمی بسیار قابلِ‌توجه‌تر می‌گردد (جمشید منصوری: محیط‌شناسی، ش۱۲‏/۱۳۸‏)

معنی ابیا | فرهنگ جامع زبان فارسی