ابکار

وضعیت: «تأییدشده»
ابکار۲ ‎abkâr‎ [<عربی>؛ (جمع بُکر عربی که در فارسی به‌کار نرفته‌است)]
(اسم) (مجاز) ضرباتی که فوراً باعث مرگ می‌شود.
ق۷. همان شاه بود که از زین تخت ساخته بود و از نمد‌زین بستر، و از جوشن قبا و از خود افسر کرده، ابکار و عُونِ حرب و قتال را عوض اَبکار و عُون رَبّات‌الحِجال گرفته (جوینی، ۲‏/۱۸۷‏) ║ کو آن پادشاه که از سربازی به گوی‌بازی نپرداختی و از ابکار و عون، ابکار و عون حرب را شناختی؟! (زیدری، ۱۸)