فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

مستحبی

وضعیت: «در حال ویراستاری»
مستحبی ‎mostahabbi‎
۱. (فقه) ← مستحب‏۱.
ق۱۳. در هر زمان که فرض کنی، مستحب است بر هر مکلّف صلوات فرستادن و همچنین تسبیح گفتن و همچنین قرآن خواندن و همچنین نماز مستحبی خواندن (تنکابنی، ۲۵) ║ ق۱۴. مردمان ساده‌لوح و عوام می‌بینند شخصی به او نصیحت و وعظ می‌کند، او را با انواع عقوبات شدیده تهدید می‌نماید که ... نماز نافله بخواند، روزۀ مستحبی بگیرد؛ خودش ناهار ملوکانه می‌خورد، عوض نوافل به‌ حساب گندم املاک خود وارسی می‌نماید (طالبوف۱، ۱۸۶) ║ ۱۳۰۹ش. در شریعت اسلام به‌ قدری زن باید مطیع امر مرد باشد که روزۀ مستحبی و زیارت مشاهد مشرّفه بی اذن مرد نمی‌تواند به‌ جای آورد؛ چه جای آنکه بی‌ حجاب آرایش کرده، در ملأ عام برود؟ (نواب رضوی، ۲‏/۹۰۵‏) ║ ۱۳۴۰ش. اگر انسان به‌ قدری وقت دارد که می‌تواند وضو بگیرد یا غسل کند و نماز را بدون کارهای مستحبی آن، مثل اقامه و قنوت، بخواند، باید غسل کند یا وضو بگیرد و نماز را بدون کارهای مستحبی آن به‌ جا آورد (امام خمینی، ۹۴) ║ ۱۳۸۷ش. همان‌ جور که ارمیا رو به قبله نشسته‌ است و بی سجّاده نماز مستحبی می‌خواند، آرمیتا سینی چای و نان و پنیر را به‌ جای سحری هُل می‌دهد روی موکت (امیرخانی، ۲۱۶)
۲. ← مستحب‏۲.
۱۳۲۱ش. در این بهار عقدکنانی هم در خانۀ ما اتفاق افتاد. ... این‌ روزها به‌واسطۀ گران شدن زندگی، مردم تا می‌توانستند کمر مخارج مستحبی این‌ قبیل مجالس را درز می‌گرفتند و کوتاهش می‌کردند (عبدالله مستوفی، ۱‏/۵۳۲‏)

معنی مستحبی | فرهنگ جامع زبان فارسی