وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
زگالاب zogâlâb [گونۀ دیگر: زگال‌آب]
(اسم) ماده‌ای مرکب از دوده، صمغ، زاج، مازو و جزء آن‌ها به صورت خشک یا محلول در آب که در خوشنویسی و نقاشی، نوشتن تعویذ برای دفع چشم‌زخم، بهبود بیماری‌ها و جزء آن‌ها به کار می‌رفت ؛ زاگاب؛ زکاب؛ زگاله.
ق۱۳. چون گزارش کار و شمار اندیشۀ من بنده در نامۀ هنر فاش و نهفته آموده و نسفته هرچه هست بی‌پرده چهره‌نماست، آرای خامه در این نامه دست کوته‌طرازی در آستین برد و سرمۀ زگالاب از چشم دیبا بازگرفته در کام کلک بیهوده‌لای فزون‌سرا ریخت (یغما، ۲/۵۹) ║ ۱۳۴۸ش. کلمة دوده بی هیچ شبهه اصل کلمة مُرکَب به‌معنیِ مداد و سیاهی و زگالاب و نفس است. {امثال و حکم دهخدا} (کتیرایی۱، ۸۷) ║ ۱۳۷۰ش. مرکّب: ماده‌ای سیاه‌رنگ، فراهم‌آمده از مواد گونه‌گون که نوک قلم را با آن آغشته کنند و بر کاغذ نویسند؛ سیاهی، مداد، حبر، زکاب، زاگاب، زگالاب (مایل هروی، ۷۸۸)