وضعیت: «تأییدشده»
ابجدوهوز abjadohav(v)az [<از عربی ابجد وَ هوز>]
(اسم) (مجاز) همۀ حروف الفبا؛ نیز: ابجد و هوز.
ق۵. به هر لغت که تو گویی سخن توانی گفت / که اصل هر لغتی را تو ابجدوهوزی (منوچهری، ۱۲۹) ║ ق۶. کرده در دلو بر این منطق و هیأت آسان / کرده در حوت بر آن ابجدوهوز دشوار (انوری، ۱/۱۵۴) ║ ق۷. ابجدوهوز چه فاش است و پدید / بر همه طفلان و معنی بس بعید (مولوی۲، ۱/۱۶۸) ║ ق۸. در مکتب معلم عشق و مجال آن / باشد محال ابجدوهوز ادیب را (نزاری، ۱/۵۰۱) ║ ق۱۴. خلاصه آنکه ابجدوهوز نه اسم شیاطین و عفاریت است ... بلکه در حقیقت همان الفبای عربی است (جمالزاده: کتیرایی۱، ۷۹) ║ ۱۳۴۸ش. پس از آموزش حروف هجا و ابجدوهوز، شاگرد باید یک کله‌قند ... برای مکتب‌دار بیاورد (کتیرایی۱، ۷۹)